Árið 1805 o. Evans lagði upphaflega fram þá hugmynd að nota rokgjarna vökva í lokuðum hringrásum til að frysta vatn í ís. Hann lýsti kerfi sem gufar upp eter í lofttæmi og dælir gufunni í vatnskældan varmaskipti þar sem hún þéttist og er notuð aftur. Árið 1834 þróaði Perkins fyrst og fékk einkaleyfi á gufuþjöppunarkæliferlinu. Díetýleter (etýleter) var notað sem kælimiðill í gufuþjöppunarkælibúnaðinum sem hann hannaði.
Snemma kælimiðlar, næstum allir voru eldfimir eða eitraðir eða hvort tveggja, og sumir voru mjög ætandi og óstöðugir, eða sumir voru undir of miklum þrýstingi og ollu oft slysum.
Vélræn kæling kom fram um miðja 19. öld. Jacob Perkins smíðaði fyrstu hagnýtu vélina árið 1834. Hún notar eter sem kælimiðil og er gufuþjöppunarkerfi. Koltvísýringur (CO2) og ammoníak (NH3) voru fyrst notuð sem kælimiðlar 1866 og 1873 í sömu röð. Önnur efni eru efnaefnið sýaníð (jarðolíueter og nafta), brennisteinsdíoxíð (R-764) og metýleter, sem hafa verið notuð sem kælimiðlar til gufuþjöppunar. Notkun þess er takmörkuð við iðnaðarferli. Flest matvæli eru enn varðveitt í ís sem safnað er á veturna eða unnin af iðnaði.







